‘Ik kon weer echtgenoot zijn’

Een mantelzorger vertelt wat de komst van een VPTZ-thuisvrijwilliger voor haar en haar man betekende.

‘Waar we voorheen graag de wereld over reisden, vele wandelingen maakten en genoten van het leven, werd het in een kort tijdsbestek beperkt tot de woonkamer en enkele meters daarbuiten. En voor mijn man werd de grens bepaald door zijn rolstoel waarmee hij ‘goede maatjes’ moest zien te worden. Het begin van een intens (rouw)proces.’

‘En ondanks intens verdriet, verslagenheid en wanhoop ging het leven verder. Wat was het fijn dat we in dat stadium op de hoogte werden gebracht van het bestaan van de Vrijwilligers Palliatieve Terminale Zorg (VPTZ).’

‘Wat een verademing was dat. Want inmiddels was ik aan het ‘overleven’. Dag en nacht moest ik ‘aanstaan’. En waar ik voorheen nog geen stap buiten de deur durfde te zetten, kon ik nu een paar uur van huis. Gewoon even naar de kapper of wandelen met een vriendin die ik al maanden niet meer had gezien. Wetende dat er voor mijn man gezorgd werd.’

Daarom vragen we deze Week van de Palliatieve Zorg extra aandacht voor palliatieve zorg. Zodat mensen die dit nodig hebben de weg naar passende ondersteuning kunnen vinden.

Benieuwd naar haar hele verhaal? Lees het hier.